Klei en ik? Liefde op het eerste geknoei!

Wat begon met een bolletje klei en vuile handen, eindigde in een huis dat stiekem steeds meer op een atelier begon te lijken.

Mijn handen vuil maken, dingen laten mislukken, durven experimenteren... Het haalt het blije, zorgeloze kind in mij naar boven. Denk: plasticine, maar dan met een beetje meer vorm (maar daarom niet minder vlekken op mijn kleren).

Voor mij is keramiek spelen, prutsen en zoeken, mindfulness in moddervorm. Het hoeft er allemaal vooral niet te serieus te zijn. Geef mij maar iets dat wiebelt, barst of je laat glimlachen.

Dank je wel voor je bezoek, en wie weet—misschien zie ik je binnenkort in mijn atelier!

Liefs, Sophie